Ouder worden is niet leuk

Als ik mijn eigen sprookje mocht schrijven, liep het zeker goed af.

Wie zegt dat ouder worden leuk is?

Je kunt er wel een grapje over maken maar ouder worden is NIET leuk.

Alles raakt in de kreuk en toen ze mij maakten was er nog niet zoiets als strijkvrij. Dat kwam pas toen ik al tien jaar oud was. No Iron heette dat. Mijn vader haatte die overhemden omdat ze zo glad waren en geen vocht opnamen, maar mijn ma was er maar wat blij mee. Ze had niet veel op met huishoudelijk werk.

Met ouder worden slinken mogelijkheden als sneeuw voor de zon.

Al wil ik dan nu nog van alles, inmiddels zie ik wat NIET kan en wat WEL mogelijk is. Dat heeft niets met mijn uitgezakte lijf te maken, maar het wordt zo vermoeiend om van te voren te weten dat iets mislukken moet. Levenservaring. Ik hoor het u al roepen: Zie je geluk, het zit bij jezelf vanbinnen. Oh wat ben ik dáár bedreven in. Ik doe het mijn leven lang al alleen en ben nog steeds heel blij met mij.

Vroeger, ach ja, oh ja, haha

Als mijn ouders op de praatstoel zaten was het dikke schik, ook als één en ander wellicht was aangedikt. Met zijn allen om de tafel, gezellig. Vroeger gaf men geen complimenten. Daarvan ging je als kind naast de schoenen lopen dus was het op dat gebied al schraalhans keukenmeester. Ik was trouw en men kon op me rekenen, maar daarvoor kwam van huis uit geen greintje waardering. Je had je te voegen en daarmee basta. Ik ben er ook zonder erkenning gekomen, werd sterk en zelfbewust, maar ik geef het grif toe: De behoefte om terug te kijken wordt nu onderhand toch alarmerend. De tijd begint te dringen.

Ik verlangde ernaar om ooit mijn 'sprookje' te vertellen.

Vroeger, toen ik nog … zus en zo.

Weet je nog dat we … en toen …
Ik merk, nu ik af moet bouwen, dat ik steeds vaker over lang geleden wil praten. Niet over de ellende, maar over leuke gebeurtenissen en vrolijke tijden. Toen alles in mijn leven nog zo hoopvol in opbouw was.

Word ik zo’n oude zeur als waar ik in de bloei van mijn leven een bloedhekel aan had?

Houd toch op te zeuren, wat kan je gebeuren. Dat dacht ik vaak.

“Nou, je kan dood gaan, bijvoorbeeld.” zei iemand meelevend, alsof ik dat toen nog niet wist.
Ja, alles kan, Wim Kan en koffiekan, sneerde het op zo’n moment in mijn hoofd want 'kan-niet' lag op het kerkhof en 'wil-niet ' lag er naast. Zo was ik opgevoed en ik bewees dat het wáár was.
“Of je heup breken en geloof me, daar ben je niet meteen weer klaar mee.” meesmuilde ma.
Oh wat klonk dat zielig. Ouderen klagen altijd over ziektes en het was dus weer eens raak..
Ja, dacht ik dan stiekem, maar als jij het niet op je heupen hebt komt er ergens anders wel één of andere zweer vandaan om aandacht voor te vragen en dus walste ik er regelmatig overheen
“Ma, nu leven we nog en we kunnen er maar beter van genieten. Problemen moet je niet opzoeken, die komen wel vanzelf.” Ik wist verdomd goed hoe onverwacht de wereld in kon storten.

Na dat drama, drie jaar na de scheiding, voedde ik alleen op en na de dood van mijn pa zat ma veel alleen. Eens in de zes weken was het ‘haar tijd’. Dan moest er lekker geklaagd worden. Niet dat ze de hand in eigen boezem stak. Oh nee. Het ging altijd over anderen. Wat baalde ik daarvan. Ik kwam er drie keer in de week en we deden veel samen. Ze kon op me rekenen en dat ze tussendoor alleen was zat mijn geweten echt niet dwars. Ik had een eigen leven met de zaak, mijn beschadigde kind en de huishouding waar ik al net zo’n hekel aan had als haar oma, maar ik fikste het, wilde dat het gezellig was. Waarvan anderen voorspelden dat het niet lukken zou kreeg ik wel gedaan want waarin ik geloofde lukte nou eenmaal. Ik verloor er wel vriendschappen door want succesvol is kennelijk zo’n enge spiegel. Toen deed ik dat alles met een vanzelfsprekende zwier waar men me om bewonderde, wat ik wegwuifde. Bewondering is gevaarlijk! Je valt van het voetstuk dat de ander voor je neerzet zodra je niet aan hun verwachtingen voldoet. Heel vaak kreeg ik gelijk maar GELIJK deed me niets. Toen niet. Ik was uit op GELUK… met mijn eigen gezinnetje. Daar had ik alles voor over, doch dat wilde maar niet lukken. Mijn kind was na die traumatische gebeurtenis nog steeds de weg kwijt, vond mijn aandacht en complimenten vies en onbetrouwbaar. Ze was nog altijd kwaad dat papa verdwenen was.

Dat is al decennia geleden en er valt weinig meer te zwieren,

maar oefening baart kunst. Inmiddels kan ik met vier vingers zo snel typen dat de vonken ervan afvliegen. Ik wil alles vastleggen voor het nageslacht. Wat niet mond op mond is doorgegeven heeft de neiging verkeerd te worden begrepen en ons leven was de moeite waard. Ik kan het inmiddels zelfs met humor opdissen. Ellende doet het beter in een clownspakje. Gossie, bergen heb ik ervan verzet. In mijn hoofd was het constant feest als er weer eens een déjà vu voorbij kwam waarvan niemand wist hoe zeer dat deed. Als de buitenwereld je schoffeert is dat makkelijk naast je neer te leggen, maar je eigen vlees en bloed? Onmenselijk veel geduld heb ik gehad, geslikt en gezwegen want ooit ... als ze het had verwerkt.

Vergiffenis staat met vetgedrukte kapitalen in mijn hart geschreven,

maar het baadt niet. Ik hoefde geen gelijk, wilde alleen maar een beetje geluk met mijn kind. Inmiddels is die wens verbleekt. Ik had wel gelijk maar géén geluk en rehabilitatie is waarschijnlijk teveel gevraagd. Ik had ‘mijn sprookje’ graag goed af laten lopen, maar over anderen heb ik geen macht. Met een schone lei beginnen? Daar voelde niemand voor. Geen oude koeien uit de sloot. Nee, natuurlijk niet. Daders willen vergeten. Mijn nazaat is te druk om het eigen geluk te terug zoeken, denkt nog steeds dat IK dat heb kwijt gemaakt. De psychologen zeggen dat het een normale reactie is. Boeken kan ik volschrijven over wat haar prins in dat drama voor ons achterliet, alleen is er niemand die dat sprookje horen wil en inmiddels passen mij de glazen muiltjes ook al lang niet meer.. al zou ik Assepoester zijn.

Er staat altijd zo heerlijk: En ze leefden nog lang en gelukkig

Zeg nou zelf, wie merkt het dat ze in het verkeerde sprookje gelooft? In het echte leven ruimen de onschuldigen de troep achter de boosdoener op. Ik heb nog steeds zin om er iets van te maken... maar het idee dat ik van voren af an, iets met een man? Leuk lachen, aantrekkelijk wezen en strak in de lak als een jonge hinde? Met dat zwabberende vel ? … Oef, dat is denk ik toch een brugje te ver, hoor jongens…