Welkom bij Dora Weltevree

 Alleenstaand zijn is niet altijd een eigen keuze, al is het wel makkelijker als je ervan kunt genieten.

Uiteraard heeft het zijn voor- en nadelen, die iedereen anders ervaart.

Het vinden van gelijkgestemde zielen is wel een aanrader en 'je lot' met humor en zelfspot aanvaarden zal er bij helpen het leven leuk te blijven vinden.

 

Zelf schrijf ik graag op schrijverssites de WHistory en Xead waar u ook teksten kunt vinden van veel andere schrijvers.

Er is altijd wel iets van uw gading bij

 

 

 

Gezellig samen kneuteren in de donkere dagen. Buiten sneeuw en binnen het warme samenzijn.  Wijntje, stukje kaas en een goed gesprek bij het naar dennenappels geurende knapperende haardvuur. Dikke sokken aan, een vleugje verbondenheid, spiritualiteit en begrip.
Men respecteert en waardeert elkaars individualiteit en wensen, is op de hoogte van ieders verlangens, of leeft bezorgd mee. Voor een luttel bedragje zoekt men wellicht iets persoonlijks uit voor wiens lot getrokken is. Sinterklaas, Kerstmis, ja gezellig, zingen en tussen vrolijk cadeaupapier kind zijn met de kinderen. Gedichtjes en snoeperij, oh wat zijn we heden blij. E

en hecht gezinsleven waarbij iedereen bij elkaar betrokken is. En inzicht heeft. En onbaatzuchtigheid. En gevoel van eigenwaarde. En creativiteit. En geduld. En inlevingsvermogen. En tijd. En interesse. En geloof, hoop en inzet. Er komt wel véél bij kijken.

Wat te doen als je met dat alles ( familie, goedgezindheid en aangepaste persoonlijkheden) niet gezegend bent?
Voor hen zou men December af moeten kunnen schaffen. Voor mezelf zeg ik dan: neem Januari dan meteen ook maar mee. En Moederdag. En Vaderdag. En de vakantie. En mijn ogen en oren, mijn verlangens, maar niet mijn mededogen en inlevingsvermogen.
Dat kan echter niet, dus blijven we stiekempjes verscholen, in ons eigen huis of bij een vriend(in) die in dezelfde omstandigheden is.

Dan zie je al die gezelligheid niet van de 'gelukkige' families met blije gezichten tijdens koopavonden plus hun volle boodschappenkarren.

Dan zie je ook niet de stress die ervoor nodig is om het gelukkig en beheerst zonder ruzie te houden.

 

Ik heb jaren met lotgenoten van alles georganiseerd. Met succes en plezier. Het was goed om iets voor elkaar te kunnen betekenen.

Mijn organisatietalent was breed inzetbaar. Zonder de familie waar je naar verlangt blijft het echter, in dat plekje waar je niet iedereen over vertelt, behelpen.

 

Hoe zet je verlangen eigenlijk uit? Mij lukt het amper.

Als je het met een bom relativeringsvermogen overgiet werkt dat wel tegen alle opgeklopte kneuterigheden en doen of je niemand mist went na jaren ook.  

De jaarwisseling is tenslotte ook maar een collectieve poging om te verbloemen dat er overal wel iets achter de façade broeit, dat het niet alles goud is dat er blinkt. Alles heeft zijn voor en tegen. Schijnt de zon niet dan is er gelukkig nog de regen.